Often times, we take things for  granted.

It seems that quantity weighs more than the essence.

I never thought how small things affect our lives,

how simple things are blessing in disguise

From waking in the morning until I rest my eyes

everything becomes a blessing from the sky.

A sweet smile from a stranger, a pat from a friend,
isn't that a reason to be thankful enough?

A sigh of relief from someone I helped

is a reason for me to regain my strength.

In spite how hard and tiring my day was

I'm always be thankful for what i have.

A pair of shoes and a clothing to match

not to forget a place that i can call my home.

A porkchop on my plate and a water on my glass

how can someone be not thankful for that.

And to top it all the things that I have

I received the greatest gift that anyone would like to have.

The book about someone who sacrifice his own life

because of his undying love to all of us.

I'm thankful that I was given a chance

to once again meet him and be forgiven.

It gives me much faith to hope for tomorrow

and ill be thankful because of Him, my God, my Saviour.

Likha Niron © July 1, 2000

I was alone,

disgusted in the world I live in.

But you came along,

showing me a new horizon, new hope.

I was in the Dark,

lost amidst the forest of anxiety and fear.

but you stayed with me,

guiding me to escape my dungeon where evil lurks.

I was in pain,

carrying the burden of doubts, jealousy and envy.

But you comforted me,

helping me revitalize my exhausted strength.

I was afraid,

hidding from reality, living in the world of fantasies and dreams.

But you helped me leave the oyster of imagination,

aiding me to realize my dream.

I was confuse,

lost, no Faith, fed-up by the fallacies of my belief.

But you were there,

leading me back to Him!

I was introvert,

hidding myself from the rest of the world.

But you persisted,

knowing the real me in spite of everything.

I was moody, ill-mannered,

abhors anything that came into my way.

But you insisted,

understanding me all throughout.

I changed!

I changed cause you gave me a different perspective of my life

Giving me confidence, strength and understanding,

that I can never find with someone else.

But still, you were there,

smiling at me, giving me a mystical stare.

Telling me with a humble look

that you did it because we're best friends

and will always be.

------

Likha Niron © July 9, 1997

Ala-siete ng umaga.

Bumangon ako’t nag-uunat.
Di alintana ang pag sayad ng kamay sa mababang kisame ng aking silid.
Diretsong kong tinungo ang palikuran at daling binuhos ang tubig sa katawan.
Bakit di ko man lang maramdaman ang lamig o ginaw ng tubig?

Nagmamadaling nagbihis, wari’y may hinahabol.
Sikmurang walang laman, maliban sa mainit ng kape, agad kung tinahak ang daan.
Di pansin ang usok, ingay at alinsangan ng panahon, makarating lang sa pupuntahan.
Bakit di ko man lang napansin ang kalam ng aking sikmura?

Sikuhan, balyahan, unahan makasakay.
Pilit iniingatan ang pitaka na tanging laman ay sakto sa pangaraw-araw.
Tagaktak ang pawis habang bumabiyahe ang sasakyang punong-puno.
Bakit ba ganito araw-araw ang aking nasusumpungan?

Patakbong bumababa sa hagdanang kay tarik.
Pilit iniiwasan ang mga batang nakasalampak sa sahig.
Mga nag-iintay ng kunting barya sa mga taong nagdaraan.
Bakit wala akong maramdamang awa sa mga batang nadaanan?

Pawisan at nagmamadaling tinungo ang opisina.
Sinimulan ang gawaing na tila bago araw-araw.
Di ko napansin ang oras, ilang minuto nalang at kalahating araw ang lumipas.
Bakit hangang ngayon ay di parin ako dalawin ng gutom?

Alas-dose ng tanghali.

Hawak-hawak ang isang tasa ng kape.
Mainit at umusok, pilit na hinigop. Hindi man lang ako napangiwi.
Magisang minamasdan ang kasamahang masayang nagkakainan at nagkwekwentuhan.
Bakit walang man lang akong naramdamang inggit sa kanilang tawanan?

Binuksan na ang ilaw, hudyat ng pagtatapos ng tanghalian.
Habang ang iba’y kagigising palang mula sa siesta, subsob agad ako sa la mesa.
Pilit na tinatapos, ang mga trabahong tila di maubos ubos.
Bakit tila ganito ang takbo ng buhay ko araw-araw?

Ilang oras pa ang lumipas at lumubog na ang araw.
Di ko namalayan, ang mga kasamahan ko’y nagsipaguwian na.
Habang ako nandito pa din sa upuan ko, patuloy na tinatapos ang tambak na trabaho.
Bakit di man lang nila ko napansin?

Malalim na ang gabi ng ako’y natapos.
Pagal na katawan, pagod na isipan, tanging pag-uwi na lang ang aking nais.
Habang inaayos ang aking gamit, di ko mawari ang aking nararamdaman.
Bakit tila yata mabigat ang aking pakiramdam?

Buong lakas kung binuksan ang pintuan.
Hawak-hawak ang aking bag, dahan dahan kung tinahak ang daan palabas ng opisina.
Hanggang ngayon di ko alam nong nangyari. Mabigat ang pakiramdam, tila kandilang nauupos.
Bakit biglang nagbago ang aking pakiramdam?

Alas-nueve ng gabi.

Pilit ang bawat hakbang.
Habol hininga akong naglalakad papuntang sakayan.
Tulad ng dati, naglipana ang mga addict, magnanakaw at sanggano sa daan.
Bakit di man lang ako nakaramdam ng kaba ngayon?

Ilang hakbang na lang ng ako’y napahinto.
Ng mapansin ko ang biglang pagbabago sa bahay ko.
Ang dating kay dilim at kay tahimik ay naging maliwanag at maingay na tila’y may handaan.
Bakit may okasyon na hindi ko alam at hindi ako imbitado?

Dali-dali akong pumasok.
Ngunit bigla akong nahinto. di ako makapaniwala sa mga nasaksihan ko.
Ang liwanag ay mula sa ilaw na nagkalat sa sala at ang ingay ay mula sa iyakan ng mga kakilala.
Bakit sila malungkot, sinong pumanaw ang tanong ko?

Sa pagkalito, ako’y natumba.
Di makapaniwala sa aking nakita, ang kanilang iniiyakan pala ay walang iba kundi ako.
Di ko maipaliwanag kung paano nangyari na sarili ko mismo ang nakikikita kong nakaratay.
Bakit at paano nangyari eto?

Sa gulo ng aking isipan, ako’y napatakbo.
Pilit kong inuunawa ang pangyayari. Ngunit di maipaliwanag ng gulong-gulo kong isipan.
sa pag mamadali’y di ko napansin ang sasakyang rumaragasa pasalubong sa akin.
sa isang iglap, lahat ay nahinto. at ang ulirat ko’y tuluyang naglaho…

Alas-otso ng umaga.

Bigla akong napamulat, napabangon at nagunat.
Di inaksaya ang panahon, tumungo sa paliguan at nagbuhos ng tubig.
Bigla kung nabitawan ang tabong hawak-hawak.
Ang ulirat ko ay biglang nagising sa lamig ng tubig.
Ako’y biglang napangiti at napa-usal ng dasal.
Salamat na lang at isa lang palang masamang panaginip.

-----