"On the first day, it was just a vast space of emptiness, Filled with air of hopelessness, aroma of frustration and the warm breeze of desperation..."
"I was awaken by a blinding light that cuts through the comforting darkness that envelopes me.On this second day it was apparent that the inevitable has come..."
"On the third day, I roam the luscious ground of what used to be a vast and barren land. Beyond horizon I can see the promise of tomorrow. And as I turn back from the darkness of yesterday, I noticed above the work of a painter, transforming the blank canvass to varying hue of indigo and blue..."
"On the fourth day, I can finally say, "Alas, I’m no longer alone!" In my short subsistence, I realized that being free-spirited doesn’t mean walking alone. I can be as independent as I want yet have someone beside me to anchor me to the very essence of my existence..."
"After five days of roaming, I noticed that creatures, great and small, can rest in each others’ warmth. They are all in different shapes and size yet are alike. For if you look beyond what you can see, you will notice that there’s a thin thread of light that connects all of us. For we are all like a fabric in different designs and colors, created from a single thread, woven with precision by our Weaver"
"Whenever there's a crossroad in our lives,we are given a chance to look back at the past and glimpse to the future.For whatever actions we've done before reflect what we can and will do in the future."
"And as I end another journey and before I start anew, I'm reminded by what the mathematical quadrant taught me. That all the negatives are at the leftside of the quadrant,because they were meant to be 'Left' behind. While all the positives are at the rightside,because it is only 'Right' to carry these things as we move forward."
-----
Likha Niron © May 21 - 27, 2010
Initially posted on my Shout Out in Facebook profile from May 21 to May 27, 2010.
Likha Niron © October 8, 2007
Repost and edited. Initially posted on my friendster blog last October 8, 2007 under "At the end of the Tunnel (Part 2)" title.
Likha Niron © October 8, 2007
Repost and edited. Initially posted on my friendster blog last October 8, 2007 under "At the end of the Tunnel (Part 1)" title.
isn't that a reason to be thankful enough?
i miss the lips, i love to kiss...
i miss the hugs the makes me calm...
i miss the you, i love the most..
i miss the times when you look at me...
stealing glances that makes my heart giggle..
i miss the moments we always share,
cuddling, hugging and enjoying each other's warm embrace...
i miss them all.. as much as i miss you...
-----
Likha Niron © October 2008
Dear Plagiarism:
I woke up one day with a strong urge to write.
Write not only about my dreams but my thoughts and my ideals.
A timid person like me dread to say what’s on my mind, what more in writing.
I falter a couple times, but that didn’t discourage me.
With all my fears set aside, I started scribbling.
I wrote my dreams, my ideals, my thoughts with no apprehension.
and then one day, I stop.
I stop not because there are no ideas to be written nor dreams to be told.
But because you stole my thoughts.
hatefully yours,
Originality
-----
Likha Niron © February 2009
Repost and edited. Initially posted on my friendster blog last February 12, 2009 under "Stolen Thoughts" title.
Bumangon ako’t nag-uunat.
Di alintana ang pag sayad ng kamay sa mababang kisame ng aking silid.
Diretsong kong tinungo ang palikuran at daling binuhos ang tubig sa katawan.
Bakit di ko man lang maramdaman ang lamig o ginaw ng tubig?
Nagmamadaling nagbihis, wari’y may hinahabol.
Sikmurang walang laman, maliban sa mainit ng kape, agad kung tinahak ang daan.
Di pansin ang usok, ingay at alinsangan ng panahon, makarating lang sa pupuntahan.
Bakit di ko man lang napansin ang kalam ng aking sikmura?
Sikuhan, balyahan, unahan makasakay.
Pilit iniingatan ang pitaka na tanging laman ay sakto sa pangaraw-araw.
Tagaktak ang pawis habang bumabiyahe ang sasakyang punong-puno.
Bakit ba ganito araw-araw ang aking nasusumpungan?
Patakbong bumababa sa hagdanang kay tarik.
Pilit iniiwasan ang mga batang nakasalampak sa sahig.
Mga nag-iintay ng kunting barya sa mga taong nagdaraan.
Bakit wala akong maramdamang awa sa mga batang nadaanan?
Pawisan at nagmamadaling tinungo ang opisina.
Sinimulan ang gawaing na tila bago araw-araw.
Di ko napansin ang oras, ilang minuto nalang at kalahating araw ang lumipas.
Bakit hangang ngayon ay di parin ako dalawin ng gutom?
Alas-dose ng tanghali.
Hawak-hawak ang isang tasa ng kape.
Mainit at umusok, pilit na hinigop. Hindi man lang ako napangiwi.
Magisang minamasdan ang kasamahang masayang nagkakainan at nagkwekwentuhan.
Bakit walang man lang akong naramdamang inggit sa kanilang tawanan?
Binuksan na ang ilaw, hudyat ng pagtatapos ng tanghalian.
Habang ang iba’y kagigising palang mula sa siesta, subsob agad ako sa la mesa.
Pilit na tinatapos, ang mga trabahong tila di maubos ubos.
Bakit tila ganito ang takbo ng buhay ko araw-araw?
Ilang oras pa ang lumipas at lumubog na ang araw.
Di ko namalayan, ang mga kasamahan ko’y nagsipaguwian na.
Habang ako nandito pa din sa upuan ko, patuloy na tinatapos ang tambak na trabaho.
Bakit di man lang nila ko napansin?
Malalim na ang gabi ng ako’y natapos.
Pagal na katawan, pagod na isipan, tanging pag-uwi na lang ang aking nais.
Habang inaayos ang aking gamit, di ko mawari ang aking nararamdaman.
Bakit tila yata mabigat ang aking pakiramdam?
Buong lakas kung binuksan ang pintuan.
Hawak-hawak ang aking bag, dahan dahan kung tinahak ang daan palabas ng opisina.
Hanggang ngayon di ko alam nong nangyari. Mabigat ang pakiramdam, tila kandilang nauupos.
Bakit biglang nagbago ang aking pakiramdam?
Alas-nueve ng gabi.
Pilit ang bawat hakbang.
Habol hininga akong naglalakad papuntang sakayan.
Tulad ng dati, naglipana ang mga addict, magnanakaw at sanggano sa daan.
Bakit di man lang ako nakaramdam ng kaba ngayon?
Ilang hakbang na lang ng ako’y napahinto.
Ng mapansin ko ang biglang pagbabago sa bahay ko.
Ang dating kay dilim at kay tahimik ay naging maliwanag at maingay na tila’y may handaan.
Bakit may okasyon na hindi ko alam at hindi ako imbitado?
Dali-dali akong pumasok.
Ngunit bigla akong nahinto. di ako makapaniwala sa mga nasaksihan ko.
Ang liwanag ay mula sa ilaw na nagkalat sa sala at ang ingay ay mula sa iyakan ng mga kakilala.
Bakit sila malungkot, sinong pumanaw ang tanong ko?
Sa pagkalito, ako’y natumba.
Di makapaniwala sa aking nakita, ang kanilang iniiyakan pala ay walang iba kundi ako.
Di ko maipaliwanag kung paano nangyari na sarili ko mismo ang nakikikita kong nakaratay.
Bakit at paano nangyari eto?
Sa gulo ng aking isipan, ako’y napatakbo.
Pilit kong inuunawa ang pangyayari. Ngunit di maipaliwanag ng gulong-gulo kong isipan.
sa pag mamadali’y di ko napansin ang sasakyang rumaragasa pasalubong sa akin.
sa isang iglap, lahat ay nahinto. at ang ulirat ko’y tuluyang naglaho…
Alas-otso ng umaga.
Bigla akong napamulat, napabangon at nagunat.
Di inaksaya ang panahon, tumungo sa paliguan at nagbuhos ng tubig.
Bigla kung nabitawan ang tabong hawak-hawak.
Ang ulirat ko ay biglang nagising sa lamig ng tubig.
Ako’y biglang napangiti at napa-usal ng dasal.
Salamat na lang at isa lang palang masamang panaginip.
-----
Repost. Initially posted in my friendster blog last September 10, 2007
Isang linggo na naman ang nakaraan,
Tigib ng pag-aalinlangan.
Isang linggo ang nakalipas,
Lumipas kasama ng mga maliligayang alaala.
Sa pagtatapos ng linggo,
Hangad ko sa’yo ay kaligayahan
Na sa aki’y ‘di mo nakamtan.
Pumikit ka’t bumulong sa rikit ng iyong tala.
Nawa’y pagmulat mo,
Masumpungan mo ang mailap na kaligayahan…
-----
Likha Niron © July 2007
Repost. Initially posted in my friendster blog last July 14, 2007
Repost and edited. Initially posted on my friendster blog last August 15, 2006 under "Letters" title.
Haay, as I have assumed, it took me years to publish this post. The irony is this was supposed to be a "quickpost.” No funky graphics, no witty remarks, no thought-provoking philosophies, just plain and simple comments posted on the very same day it was created. But no, you won’t allow me to do that. Why, oh Procrastination, why? Why won’t you spare me? A year or so is enough. Just let me live my life without you. That’s all I’m asking.
Bidding you goodbye,
Ex-procrastinator
P.S. First paragraph was created on January 6, 2006, while the second was created today, January 9, 2006.
------
Likha Niron © January 2006
Repost and edited. Initially posted on my friendster blog last January 9, 2006 under "Just Post It" title.
Sponsors
My Passion
Archives
Blogroll
-
-
Bullrunner Running Clinic16 years ago
-
-
Stages, essence and other insights about life15 years ago
Categories
- Art (1)
- At the End of the Tunnel Series (2)
- Digital Art (1)
- English (9)
- Essay (5)
- Filipino (2)
- Letters to the Author Series (3)
- Literary Series (5)
- Poem (5)
- Quotations (1)










